• O rasie Labradoodle

    Wygląd i przeznaczenie Australijskiego Labradoodla

    Australijskie Labradoodle to psy inteligentne, zrównoważone o wesołym, przyjaznym usposobieniu. Stworzone w konkretnym celu, mają być wsparciem dla osób niedowidzących oraz osób z alergią, taką jak astma. Doodle nie linieje, zatem alergicy nie muszą już obawiać się nasilania przykrych dolegliwości. Labradoodle jest również doskonałym psem terapeutą.

    Wymiary i budowa ciała doodla

    W tym przypadku konkretne wymiary nie są tak istotne, jak proporcje psa: powinien on być dłuższy niż wyższy, mniej więcej w proporcji dziesięć do dwunastu.
    Rozróżniamy trzy podstawowe wielkości Australijskiego Labradoodla:

    • standard (powyżej 60cm)
    • średni-medium (od 45cm do 60cm)
    • miniatura (poniżej 45cm)

    Suczki Australijskiego Labradoodla są z reguły nieco mniejsze od samców. Labradoodle nie może być zbyt gruby ani zbyt chudy. Powinien być na tyle umięśniony, aby nie były wyczuwalne żebra i kręgosłup, przez co będzie mógł swobodnie, bez większego wysiłku wykonywać prawidłowo swoje obowiązki.

    Głowa Labradoodla

    Głowę Australijskiego Labradoodla cechują:

    • umiarkowanie szeroka czaszka.
    • szeroka kufa.
    • duży mięsisty nos.
    • mordka dająca wrażenie łagodnego, przyjaznego, wesołego psa, któremu nigdy się nie nudzi.
    • uszy są mocno owłosione, osadzone trochę poniżej wierzchołka głowy.
    • długość ucha (bez włosów) powinna być taka, by ucho nie wykraczało poza nos psa.
    • zgryz nożycowy.
    • zęby i dziąsła silne, zdrowe.
    • oczy owalne lub okrągłe, duże i widoczne.
    • spojrzenie żywe, ciekawe, mądre, skierowane na człowieka.
    • charakterystyczne dla Australijskiego Labradoodla długie rzęsy zabezpieczające przed dostawaniem się futra do oczu.
    • kolor oczu powinien być zgodny z pigmentem okrywy włosowej psa.
    • oczy czarne i ciemno brązowe u psów czarnych i kremowych,
    • oczy orzechowe u psów z pigmentem karmelowym, czekoladowym oraz koloru kawy z mlekiem.

    Oczy niebieskie i dwukolorowe oraz o przenikliwym ostrym spojrzeniu nie są dopuszczane do hodowli.

    Szyja, grzbiet i ogon doodla

    • szyja umiarkowanej długości, mocna, muskularna, lekko wysklepiona.
    • pozioma, górna linia tułowia delikatnie opada za kłębem i jest umiarkowanie nachylona nad biodrami do nisko osadzonego ogona.
    • ogon osadzony nisko, noszony w kształcie szabli. Gdy pies jest podekscytowany, może być noszony wysoko, powyżej linii grzbietu.

    Kończyny Australijskiego Labradoodla
    kończyny przednie

    • łopatki powinny być muskularne, dobrze rozwinięte, jednak nie ociężałe.
    • relatywnie długie, szerokie z umiarkowanym kątowaniem.
    • łokcie nie są zwrócone do wewnątrz ani do zewnątrz, mocno umiejscowione w przedniej części żeber.
    • przednie kończyny mocnej kości, ustawione pionowo do ziemi, z mocnymi umiarkowanie krótkimi nadgarstkami.

    kończyny tylne

    • dobrze rozwinięte z dużymi mięśniami ud.
    • umiarkowanie kontowanie, staw kolanowy do stawu skokowego dłuższy niż staw skokowy do podłoża.

    Łapy

    • łapy owalne lub okrągłe, mocne i zwarte,
    • z dobrze wysklepionymi palcami z grubymi opuszkami.
    • pies rodzi się bez tylnych wilczych pazurów.

    Szata

    • szata Australijskiego Labradoodla nie posiada podszerstka (jest jednowarstwowa).

    Rozróżniamy następujące typy szaty labradoodli:

    • sierść typu wełna-struktura i wygląd okrywy włosowej zbliżony do pudla
    • sierść typu runo-falista lub lekko kręcona

    Sierść jest bardzo istotną cechą psa i traktowana jest priorytetowo, jest co najmniej tak ważna jak temperament czy budowa. Australijski labradoodle nie linieje, nie ma też charakterystycznego zapachu. Psu można umożliwić wymianę włosia. W tym celu należy raz na tydzień dokładnie wyczesać psa.

    Pies w ruchu
    Podczas biegu w kłusie, można odnieść wrażenie, że labradoodle unosi się nad ziemią. Porusza się lekko, zwiewnie i atletycznie. Patrząc z przodu oraz z tyłu nogi nie są skręcone ani do wewnątrz ani do zewnątrz. Podczas biegu, krok doodla zbiega się w kierunku linii środka ciężkości. Patrząc z boku, przednie kończyny powinny być płynnie wyciągnięte do samego końca. Nie powinny się uginać i wznosić wysoko do góry. Jego staw skokowy jest mocny, krótki, dobrze wyciągany do przodu pod ciałem.

    Kolory

    • czarny
    • srebrny
    • odcienie kremu, karmelu i moreli
    • czerwony
    • czekoladowy
    • kawa z mlekiem
    • parchment
    • niebieski
    • lawendowy

    Dozwolony, lecz nie preferowany jest również tzw. kolor parti. Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za nieprawidłowość.