• Australijskie Labradoodle

    Socjalizacja szczeniąt

    Podczas wzrostu i rozwoju każdego zwierzęcia wyróżnia się trzy rodzaje stymulacji, które mają wpływ na to jak będzie się ono rozwijało i jak zostanie ukształtowane jako dorosły osobnik.
    Pierwszym etapem jest wczesna stymulacja neurologiczna i trwa od trzeciego do szesnastego dnia życia szczeniaka. Drugi etap zwany jest socjalizacją, która również jest ograniczona czasowo,mianowicie trwa od czwartego do szesnastego tygodnia życia szczeniaka. Trzecim i ostatnim etapem w procesie wzrostu i rozwoju jest okres wzbogacania, który w przeciwieństwie do dwóch pierwszych etapów, nie ma on żadnego ograniczenia czasowego i w porównaniu z tamtymi trwa bardzo długo.

    WCZESNA STYMULACJA NEUROLOGICZNA

    Okres wczesnego wieku szczenięcego jest najważniejszym czasem na stymulację, ze względu na szybki wzrost i rozwój młodego organizmu.
    Ćwiczenia stymulacji nerwowej mogą przynieść ważne i trwałe efekty. We wczesnym dzieciństwie
    występują specyficzne okresy czasu, kiedy neurologiczna stymulacja daje optymalne wyniki.
    Pierwszy okres obejmuje okienko czasowe zaczynające się w trzecim dniu życia i trwające aż do szesnastego dnia. Wczesna stymulacja neurologiczna ma na celu nadać psu najlepsze zalety.
    Polega ona na wykonywaniu treningu małym szczeniaczkom składającego się z umiejętnego wykonania pięciu ćwiczeń. Umiejętnego -tzn. muszą być stosowane z rozwagą, gdyż zbyt wiele stresu może spowodować odwrotny skutek.
    Każdy trening polega na manipulowaniu szczeniętami raz na dzień.
    Codzienna manipulacja każdym szczenięciem obejmuje następujące ćwiczenia:

    1. Stymulację dotykową pomiędzy palcami(czas stymulacji 3-5sekund)
    2. Opuszczanie głowy (czas stymulacji 3-5sekund)
    3. Unoszenie głowy (czas stymulacji 3-5sekund)
    4. Pozycja grzbietowa (czas stymulacji 3-5 sekund)
    5. Stymulacja termiczna (czas stymulacji 3-5sekund)

    Tych pięć ćwiczeń wywołuje neurologiczne stymulacje, z których żadna nie występuje w sposób naturalny podczas tego wczesnego okresu życia.
    U psów poddanych ćwiczeniom stymulacyjnym obserwuje się następujące korzyści:

    • polepszona sprawność układu krążenia (praca serca)
    • mocniejsze bicie serca
    • mocniejsze gruczoły nadnerczy
    • większa tolerancja na stres
    • większa odporność na choroby

    SOCJALIZACJA (łac. socialis = społeczny)

    Polega na umożliwieniu szczeniakowi jak największych kontaktów zarówno matczynych jak i z innymi zwierzętami tego samego oraz innego gatunku. Jednak przede wszystkim podczas pierwszych dwóch miesięcy życia, umożliwienia im regularnego zetknięcia się z dziećmi, zabawkami, różnymi dźwiękami, zapachami, ludźmi dorosłymi ,zarówno z kobietami i mężczyznami, ludźmi w różnych przebraniach itp.
    Noszenie szczeniąt na rękach i dotykanie wszystkich części ich ciała konieczne jest już od trzeciego dnia życia. Szczenięta regularnie noszone na rękach od wczesnego szczenięctwa na ogół nie boją się ręki jako dorosłe.

    WZBOGACANIE

    Wzbogacanie jest nazwą oznaczającą sumę pozytywnych doświadczeń, które mają kumulacyjny wpływ na osobnika. Początkowe wzbogacanie polega na tworzeniu wzbogaconego środowiska szczeniaczkom np. w domu tworząc im tzw małe „przedszkole”)) Przygotowujemy im mnóstwo różnych przedmiotów z różnych faktur (plastiku, szkła, metalu, gumy, kartonu i innych)
    Wzbogacone środowisko to nie tylko zwykły plac zabaw dla szczeniąt. Przygotowane jest aby szczenięta w bezpieczny sposób mogły wchodzić na i pod przedmioty i eksplorować ich wnętrza.
    Dzięki takim doświadczeniom szczeniaki przekonują się ,że świat jest ciekawy i bezpieczny.
    Dobrymi przykładami wzbogacających działań są regularne wycieczki po parku, na targowiska, a następnie uczestnictwo w psich przedszkolach, szkółkach posłuszeństwa, i zręczności (Agility), które dostarczają wiele możliwości wzajemnych kontaktów i poznania.
    Dzięki wychowaniu we wzbogaconym środowisku szczeniaki w późniejszym wieku wykazują większą ciekawość i są w stanie wykonać trudniejsze zadania oraz szybciej się uczą.
    Źródło:
    Kwartalnik Polskiego Klubu Psa Rasowego „Kynologia”2/2006(10)

    O rasie Labradoodle

    Wygląd i przeznaczenie Australijskiego Labradoodla

    Australijskie Labradoodle to psy inteligentne, zrównoważone o wesołym, przyjaznym usposobieniu. Stworzone w konkretnym celu, mają być wsparciem dla osób niedowidzących oraz osób z alergią, taką jak astma. Doodle nie linieje, zatem alergicy nie muszą już obawiać się nasilania przykrych dolegliwości. Labradoodle jest również doskonałym psem terapeutą.

    Wymiary i budowa ciała doodla

    W tym przypadku konkretne wymiary nie są tak istotne, jak proporcje psa: powinien on być dłuższy niż wyższy, mniej więcej w proporcji dziesięć do dwunastu.
    Rozróżniamy trzy podstawowe wielkości Australijskiego Labradoodla:

    • standard (powyżej 60cm)
    • średni-medium (od 45cm do 60cm)
    • miniatura (poniżej 45cm)

    Suczki Australijskiego Labradoodla są z reguły nieco mniejsze od samców. Labradoodle nie może być zbyt gruby ani zbyt chudy. Powinien być na tyle umięśniony, aby nie były wyczuwalne żebra i kręgosłup, przez co będzie mógł swobodnie, bez większego wysiłku wykonywać prawidłowo swoje obowiązki.

    Głowa Labradoodla

    Głowę Australijskiego Labradoodla cechują:

    • umiarkowanie szeroka czaszka.
    • szeroka kufa.
    • duży mięsisty nos.
    • mordka dająca wrażenie łagodnego, przyjaznego, wesołego psa, któremu nigdy się nie nudzi.
    • uszy są mocno owłosione, osadzone trochę poniżej wierzchołka głowy.
    • długość ucha (bez włosów) powinna być taka, by ucho nie wykraczało poza nos psa.
    • zgryz nożycowy.
    • zęby i dziąsła silne, zdrowe.
    • oczy owalne lub okrągłe, duże i widoczne.
    • spojrzenie żywe, ciekawe, mądre, skierowane na człowieka.
    • charakterystyczne dla Australijskiego Labradoodla długie rzęsy zabezpieczające przed dostawaniem się futra do oczu.
    • kolor oczu powinien być zgodny z pigmentem okrywy włosowej psa.
    • oczy czarne i ciemno brązowe u psów czarnych i kremowych,
    • oczy orzechowe u psów z pigmentem karmelowym, czekoladowym oraz koloru kawy z mlekiem.

    Oczy niebieskie i dwukolorowe oraz o przenikliwym ostrym spojrzeniu nie są dopuszczane do hodowli.

    Szyja, grzbiet i ogon doodla

    • szyja umiarkowanej długości, mocna, muskularna, lekko wysklepiona.
    • pozioma, górna linia tułowia delikatnie opada za kłębem i jest umiarkowanie nachylona nad biodrami do nisko osadzonego ogona.
    • ogon osadzony nisko, noszony w kształcie szabli. Gdy pies jest podekscytowany, może być noszony wysoko, powyżej linii grzbietu.

    Kończyny Australijskiego Labradoodla
    kończyny przednie

    • łopatki powinny być muskularne, dobrze rozwinięte, jednak nie ociężałe.
    • relatywnie długie, szerokie z umiarkowanym kątowaniem.
    • łokcie nie są zwrócone do wewnątrz ani do zewnątrz, mocno umiejscowione w przedniej części żeber.
    • przednie kończyny mocnej kości, ustawione pionowo do ziemi, z mocnymi umiarkowanie krótkimi nadgarstkami.

    kończyny tylne

    • dobrze rozwinięte z dużymi mięśniami ud.
    • umiarkowanie kontowanie, staw kolanowy do stawu skokowego dłuższy niż staw skokowy do podłoża.

    Łapy

    • łapy owalne lub okrągłe, mocne i zwarte,
    • z dobrze wysklepionymi palcami z grubymi opuszkami.
    • pies rodzi się bez tylnych wilczych pazurów.

    Szata

    • szata Australijskiego Labradoodla nie posiada podszerstka (jest jednowarstwowa).

    Rozróżniamy następujące typy szaty labradoodli:

    • sierść typu wełna-struktura i wygląd okrywy włosowej zbliżony do pudla
    • sierść typu runo-falista lub lekko kręcona

    Sierść jest bardzo istotną cechą psa i traktowana jest priorytetowo, jest co najmniej tak ważna jak temperament czy budowa. Australijski labradoodle nie linieje, nie ma też charakterystycznego zapachu. Psu można umożliwić wymianę włosia. W tym celu należy raz na tydzień dokładnie wyczesać psa.

    Pies w ruchu
    Podczas biegu w kłusie, można odnieść wrażenie, że labradoodle unosi się nad ziemią. Porusza się lekko, zwiewnie i atletycznie. Patrząc z przodu oraz z tyłu nogi nie są skręcone ani do wewnątrz ani do zewnątrz. Podczas biegu, krok doodla zbiega się w kierunku linii środka ciężkości. Patrząc z boku, przednie kończyny powinny być płynnie wyciągnięte do samego końca. Nie powinny się uginać i wznosić wysoko do góry. Jego staw skokowy jest mocny, krótki, dobrze wyciągany do przodu pod ciałem.

    Kolory

    • czarny
    • srebrny
    • odcienie kremu, karmelu i moreli
    • czerwony
    • czekoladowy
    • kawa z mlekiem
    • parchment
    • niebieski
    • lawendowy

    Dozwolony, lecz nie preferowany jest również tzw. kolor parti. Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za nieprawidłowość.

    Galeria 2012

    Galeria 2011

    This gallery contains 29 photos.

    Galeria 2010

    Rodzina zastępcza

    Australian_Labradoodle

    Australian_Labradoodle

    Czasami zdarza się tak, że hodowca nie może dysponować większą ilością psów, przykładem na to może być posiadanie dwóch samców. Aby uniknąć wielu niemiłych sytuacji, dla przykładu: znaczenia terytorium, pobudzenia w czasie rui jednej z suczek, czy wyzwalanie rywalizacji o ich względy, dobrym rozwiązaniem może okazać się oddanie jednego psa pod opiekę ,,rodziny zastępczej”.

    Każdy pies wymaga poświęcenia mu czasu i zainteresowania. W związku z tym im więcej psów, tym mniej uwagi jesteśmy w stanie ofiarować naszemu przyjacielowi. Powstała więc idea „rodziny zastępczej”.

    W praktyce polega to na tym, że: Twoja „rodzina zastępcza” opiekuje się psem przez całe jego życie, hodowca pozostaje jego ,,właścicielem”, jedynie w celach reprodukcyjnych, rodzina natomiast na określonych warunkach daje mu taką możliwość.

    W kodzie etycznym Alfa Europe każdy hodowca zobowiązuje się, aby promować program ,,rodzin zastępczych”, nigdy nie zbudować ,,psiarni’’. Jest to jedna z wielu słusznych i właściwych wytycznych nakładanych przez organizację, która powstała w trosce o dobro i szczęście psa oraz prawidłowy rozwój rasy.




    Kod etyczny

    Jako hodowca, mam obowiązek:

    • Podtrzymania i promowania standardów rasy Australijskie Labradoodle (Australijski Pies Pracujący) – kontynuować program zapoczątkowany przez twórcę rasy
    • Śledzenia potomków tego gatunku pod względem wad genetycznych, nieprawidłowości i nadużyć (nie dopuszczenie do rozmnożenia psów mających jakiekolwiek wady genetyczne),
    • Dać gwarancję zdrowia na wady genetyczne dla każdego szczeniaka,
    • Przekazywać zdrowe,przyjazne alergikom wielopokoleniowe psy rasy Australijskie Labradoodle
    • Propagować program ,,rodzina zastępcza’’, aby nie doprowadzić do zbudowania ,, psiarni’’,
    • Traktować każdego czworonoga jako indywiduum
    • Aby wszystkie szczenięta były pod opieką lekarza oraz były przystosowywane według planu socjalizacyjnego, zanim trafią do nowych właścicieli,
    • Odpowiedniego doboru właściciela do szczeniaka, przy pomocy testów temperamentu i aplikacji wysłanych przez rodziny.

     

    Rejestracja rodowód ALFA Europe

    Wszystkie nasze psy zarejestrowane są w Fundacji Alfa Europe.

    Alfa Europe to organizacja z siedzibą w Holandii, założona w celu zachowania,strzeżenia i ochrony Oryginalnego Australijskiego Labradoodla zgodnie z wizją twórczyni rasy (Rutland Manor i Tegan Park z Australii). Alfa Europe monitoruje przejrzystość hodowli oraz prowadzi kompleksowy system rejestracji. Wszystko odbywa się pod ścisłą kontrolą, dzięki temu Australian Labradoodle mają bardzo duże szanse, że przetrwają przez lata jako czysta rasa. Wszystkie szczeniaki i psy hodowlane mają wykonany profil DNA dla wiarygodnej identyfikacji pochodzenia psa.

    Jak wiadomo Australijskie Labradoodle nie są jeszcze uznane przez FCI dlatego ich rolę w przypadku tej unikalnej rasy sprawuje Alfa Europe, która jest równocześnie mocno zaangażowana w osiągnięciu uznania Australian Labradoodla przez FCI.

    Alfa Europe sprawuje kontrolę hodowlaną,  nadzór oraz zapewnia kompleksowe, wiarygodne informacje dla przyszłych właścicieli Australijskich Labradoodli i ich entuzjastów.

    Cele Alfa Europe to:

    1. Stosowanie ścisłego programu hodowlanego, z szczególnym uwzględnieniem zdrowia psa.
    2. Obowiązek badania
      • Wcze­sna dia­gno­styka sta­wów biodrowych
      • Test gene­tyczny prcd-PRA (postę­pu­jący zanik siatkówki)
      • Von Hillebrand’s Dise­ase Type I

      Tylko suki i psy które zyskają wyniki pomyślne są ze sobą kojarzone.

    3. Kojarzenie psów o jak najbardziej przyjaznym, intuicyjnym charakterze. Celem jest pies stworzony do pracy z człowiekiem.
    4. Alfa Europe nadzoruje rejestrację tylko tych Australian Labradoodli wyhodowanych zgodnie z zasadami określonymi w przepisach hodowlanych (na podstawie wizji założycielki rasy).
    5. Organizacja zapewnia rejestrację psów oraz miotów europejskich hodowców na swojej stronie internetowej:
      http://www.alfa-europe.org/NL/geregistreerde-fokhonden.htm
      http://www.alfa-europe.org/NL/nestregistratie.htm
    6. Alfa Europe nakłada konieczność robienia testów DNA wszystkich psów hodowlanych i ich szczeniętom z zachowaniem bazy danych na podstawie której są wystawiane rodowody. Dzięki temu Australijskie Labradoodle są pod ścisłą kontrolą i przyszły właściciel ma pewność, że jego Australian Labradoodle jest Autentycznym Australian Labradoodlem nie wywołującym alergii, nie zrzucającym futra, zdrowym psem.

    http://www.alfa-europe.org/NL/Mission-Statement.htm

    Australijskie Labradoole – historia rasy

    Australian Labradoodle

    Australian Labradoodle

    Początki rasy australijskich labradoodli były niezwykle interesujące. Jej powstanie i rozwój miał miejsce pod koniec lat 80-tych XX wieku.

    Labradoodle – pies przewodnik

    Pochodząca z Hawajów kobieta w wyniku postępującej utraty wzroku potrzebowała psa przewodnika. Wybór rasy nie był jednak prosty, gdyż jej mąż był alergikiem. Wally Conron, przedstawiciel Stowarzyszenia Royal Victorian Guide Dogs Association w Australii zdecydował się pomóc parze. Postanowił skrzyżować psy dwóch ras – labradora i pudla, by połączyć ich najważniejsze cechy. W wyniku eksperymentu na świat przyszły trzy szczenięta, z których tylko jedno posiadało odpowiednie cechy. Szczeniak ten, o imieniu Sułtan, został wysłany na Hawaje i jeszcze w wieku dziesięciu lat pełnił swoje obowiązki w domu małżeństwa. Pozytywny finał tego zdarzenia sprawił, że przystąpiono do dalszych prac hodowlanych nad rasą australijskich labradoodli, będących idealnymi psami dla alergików, jak również osób niedowidzących i niewidomych. Prace skoncentrowane były na uzyskaniu takich psów, które nie linieją i są tolerowane przez alergików, jednocześnie zachowując potencjał do pracy jako psi terapeuci czy psy przewodnicy. Kontynuacją starań Wally’ego Conrona zajęły się dwa centra badawcze zajmujące się pracą nad stworzeniem nowej rasy – Rutland Manor Breedingand Research Centre oraz Tegan Park Research and Breeding Centre. W obu ośrodkach kojarzono odpowiednio przebadane zwierzęta tak, aby wyeliminować lub przynajmniej zminimalizować linienie i choroby genetyczne psów.

    Autentyczny Australijski Labradoodle
    Lata świadomej selekcji obydwu centrów doprowadziły do powstania Autentycznego Australijskiego Labradoodle. To nie tylko połączenie labradoodla z pudlem, czyli Labradoodle pierwszej generacji (F1). Na przełomie lat do krwi Labradoodla pierwszej generacji zostały wprowadzone dodatkowo infuzje (w konkretnym celu i w konkretnym czasookresie):

    • Irlandzki Spaniel Dowodny (w celu zmniejszenia potencjalnych chorób genetycznych),
    • Angielski i Amerykański Cocker Spaniel (spowodowały zmniejszenie gabarytów psa),
    • Irish Soft Coated Wheaten Terrier (w celu wyprostowania włosa dla łatwiejszej pielęgnacji).

    Po wprowadzeniu Irish Soft Coated Wheatena proces rozwoju Australijskiego Labradoodla został zakończony. Od tej pory Australijskie Labradoodle są łączone wyłącznie między sobą i noszą nazwę Autentycznego Australijskiego Labradoodla.